De Lach en de Traan

Soms schrikt hij midden in de nacht wakker. Tijdens zo’n Eureka-moment veert hij op, grijpt een blocnote en krabbelt gehaast de gedachte op papier die hem zojuist te binnen is geschoten. Pas ná het noteren van het meestal creatieve hersenspinsel, kan hij weer rustig verder slapen.

Die eindeloze bron aan creativiteit had de 24-jarige Nick de Jong als kind al, vertelt hij in zijn ouderlijk huis in De Rijp, het dorp waar hij is opgegroeid en binnenkort een eigen woning gaat betrekken. ,,Buiten op het speelplaatsje speelde ik ’theatertje’. Dan hing ik gordijnen aan het klimrek en mocht iedereen komen kijken naar de voorstelling.’’ Lachend: ,,Buurtgenootjes moesten dan bijna verplicht meedoen van mij. Want ja, in een voorstelling had je toch medespelers nodig. Maar goed, dan kwamen je buren en je familie kijken, hartstikke leuk natuurlijk. Die moesten trouwens wel een kaartje kopen.’’ Hij steekt zijn vinger in de lucht en grijnst nostalgisch: ,,Tenminste, ze hoefden niet te betalen maar ze moesten wél een kaartje kopen.’’

Nick is bekend in de regio. Hij acteerde in reclames van onder meer Specsavers en Defensie. Vervulde een rol in de kinderserie Pip & Pelle en is te boeken als magisch entertainer, levend standbeeld en steltloper. Daarnaast is Nick niet te missen als hij in de huid kruipt van uitgesproken acts als de eigenaardige reporter en fotograaf Frederik-Jan van Gisteren, portier Jean van het Hooft en feestende senior Willem Goedhart.

Kern
Na de theaterschool in Purmerend die Nick naast zijn middelbare school volgde, kwam de acteursopleiding in Amsterdam. Inmiddels is hij dagelijks bezig met theater. Hij wordt geboekt voor evenementen, voor privéfeesten, tv-series en reclames. Wat biedt die wereld hem? ,,Ik hou van de openheid in theater. Het is een wereld waar je écht mens mag zijn. Want als je niet tot je eigen kern durft te komen, kun je ook niet goed in een rol kruipen. Dat vind ik bijvoorbeeld bijzonder aan een liefdesscene. Die emotie voel je dan echt. Pas als de camera uit gaat, ben je weer jezelf.’’ Hoe zeer Nick ook van de theaterwereld geniet, er volledig van rondkomen is niet makkelijk. Hij werkt daarom daarnaast als verzorgende in de ouderenzorg. Een fantastische baan, vindt Nick. Ook al wil elke medewerker in de zorg liever wat meer tijd voor een cliënt. ,,Ik probeer nooit op de klok te kijken tijdens mijn diensten. Ook al heb je weinig tijd, je bent er op dat moment voor hem of haar. Ik zal ook nooit laten blijken dat ik haast heb.’’

Zorg
Het is een vakgebied waarin Nick regelmatig theatertechnieken toepast. Met enthousiaste gebaren vertelt hij over de bijzondere ontmoetingen met ouderen. Zoals die keer dat hij bij een spraakzame cliënte op bezoek moest om oogdruppels te geven. ,,Ik zag op haar kalender dat ze gisteren was wezen klaverjassen bij Tineke. En dat ze was opgehaald door Kees. Ik vroeg haar: ’Bent u spiritueel?’ Ja… zegt ze. ’Oh wat bijzonder! Dat ben ik ook een beetje. Soms krijg ik door wat mensen de vorige dag hebben gedaan.’ Toen was het even stil. Keek ze me met pretoogjes aan. Zei ik: ’Kijk, bij u bijvoorbeeld… zou ik zeggen dat u gisteren bent wezen klaverjassen bij Tineke’. Nou, ze had het niet meer! Lachen, gieren. En toen voegde ik eraan toe: ’en toen bent u opgehaald door Kees!’ Wat een pret. Ik heb haar de oogdruppels gegeven, heb haar een prettige dag gewenst en ging weer verder.’’

Niet op de klok kijken. Gewoon even echt met iemand zijn. Het lijkt bij Nick vanzelf te gaan.

,,Ik ben eigenlijk altijd bezig met sfeer. Welke sfeer hangt er in een ruimte? En waarom? Dat doe ik ook als magisch entertainer. Als ik de eettafels langs ga om trucs te laten zien is bij elke tafel de sfeer anders. Je merkt direct of mensen er voor open staan of niet. En als dat niet het geval is, kan ik het gewoon níet laten om het dan tóch te proberen. Fantastisch als iemand dan later naar me toe komt om te zeggen dat het toch wel erg leuk was. Eigenlijk is het heel mooi als je, als publiek, durft mee te gaan met de act. Een soort sprong in het diepe die heel bevrijdend kan werken.’’

Eenzaam
Maar theater kan ook een eenzame wereld zijn, weet Nick. ,,Ik ben een tijd best ongelukkig geweest. Ik heb niet veel vrienden om me heen door dit vak. Feestdagen? Je bent altijd aan het optreden. Tegenwoordig ben ik bijna alle avonden aan het werk. Gelukkig heb ik mijn lieve vriendin die ik na een optreden kan bellen. Dat is wel belangrijk, na een optreden je verhaal kwijt kunnen.’’

,,Maar er was een tijd dat het anders was. Dan was ik heel blij op het podium, voelde ik zoveel liefde vanuit het publiek en vervolgens keerde ik alleen terug naar de kleedkamer. Om in stilte mijn schmink er af te halen… Dat voelde als een zwaar contrast.’’

,, Het was ook een periode van liefdesverdriet’’, vervolgt Nick.

Contrast
,,Het ging uit met een meisje met wie ik een intense relatie had gehad. Die leegte kwam erbij, terwijl ik wel behoefte had aan liefde. Aan een vriendin. Aan écht iemand bij je. Ik had veel te geven. ’’

,,Het heeft wel even geduurd voordat ik dat verdriet een plek kon geven. Ik moest het afsluiten. Omdat ik liefde miste en omdat mijn leven als zo’n contrast voelde ging ik naar een psycholoog. Die liet mij inzien dat ik soms mensen moet ontmoeten die mij intens iets laten ervaren om vanuit die ervaring keuzes te kunnen maken’. Daar leerde ik ook met het contrast om te gaan.’’  Het is het enige moment tijdens het interview wanneer de spraakzame Nick even heel stil is. Dan leven zijn ogen op. Alsof er plotseling een lampje gaat branden. Hij schiet uit de bank, vindt ietwat stuntelig zijn evenwicht en holt naar een andere kamer in het huis. Dan komt hij terug, met een beeldje. Een bronzen theatermasker, een lachende grimas. Als hij het beeld omdraait zit achter het vrolijke masker een in elkaar gedoken vrouw. Verdrietig.

,,Kijk, dit is eigenlijk de lach en de traan van het theater. Zo gaat het ook in het echte leven. Mensen zijn zó bang. Alleen maar werken, werken, werken, werken, óm te werken. Alleen maar bezig met geld verdienen, een tunnelvisie. Ik zou zo graag willen zeggen: ga nou iets anders doen! Iets wat je écht leuk vindt. Durf nou eens echt jezelf te zijn.’’

 

Bron: Noord-Hollands Dagblad
Interview: Kyrie Stuij
Fotografie: Erna Faust